Oktober; een maand van uitersten

Ooit waren quotes als ‘’My girl wants to party all the time’’ en die vette plaat van ‘’Jordan & Baker – Explode onze partyknallers. PATT werd een begrip wanneer er weer een feestje gepland stond. Wat staat voor ‘’Party All The Time’’. En de, my girl – figuur, uit het liedje, stond symbool voor mijn beste vriendin. Voor haar gold vice versa. Al tijden konden we voorpret hebben als er iets op de planning stond. De term ‘’PATT’’ was na verloop van tijd zo goed als ingeburgerd bij ons. Waar wij waren was PATT en waar PATT was, waren wij.

Heerlijke tijden waren dat. Soms mis ik die onbezorgde en onbevangen tijd enorm. Ik mis haar. Hoewel het vaak ook verre van onbezorgd en onbevangen was. Met vlagen was het dat. Dat had ik voor een groot deel aan mijn beste vriendin te danken. Ik zat toen nog midden in de worsteling met mijn moeder verstrikt en het losmaken van ons verleden. Het was een tijd die onbezorgd en onbevangen hoorde te zijn. Echter werd ik door mijn geschiedenis al jong gedwongen om sneller volwassen te worden dan ik bij kon benen. Het waren de jaren voordat mijn moeder uit het leven stapte. Het waren de jaren vlak voor mijn grootste nachtmerrie zich zou ontwaren. Tegelijk waren het de jaren na mijn heftige en intense jeugd. Het was echt een in between tijd. Een tijd waarin alles met vlagen goed was en het was zoals het hoorde te zijn, wanneer je jong was.



Wat als je ergste nachtmerrie waarheid wordt?



Het was voor mij een kwestie van ‘’wanneer’’ mijn moeder er uit zou stappen en niet een kwestie van ‘’of’’. Altijd al geweest. Toch had ik geen idee wat dat zou omhelzen. Geen idee wat het daadwerkelijk betekende wanneer die dag aan zou breken. Ik zou er gauw genoeg achter komen.
Al die zorgen, al die onwetendheden, ik dacht er niet meer aan wanneer mijn beste vriendin en ik met elkaar optrokken, wanneer we ons vol overgave stortten op onze studie en wanneer we plannen aan het smeden waren voor dikke feestjes. Zij gaf mij een stuk jeugd terug, zij leerde me onbevangen te zijn. Een mooier geschenk kan je niet ontvangen in een vriendschap. Met heimwee kijk ik er regelmatig op terug. Wat was dat een fijne en bijzondere tijd. Waarschijnlijk een tijd waarin iedereen op zijn eigen wijze wel herkenning vindt. Iedereen heeft wel een periode waar hij met heimwee op terug kijkt. Een tijd waarin de mooiste herinneringen ontstonden en die je voor altijd koestert.



Het is weer oktober – de maand van uitersten


Oktober is weer aangebroken. Dat is de maand dat mijn moeder tien jaar geleden haar definitieve keuze maakte en deze ook uitvoerde. Voor altijd uit mijn leven. Het begrip ‘’nooit meer’’ werd de jaren daarna pijnlijk tastbaar voor mij. Met weemoed denk ik weer terug aan die tijd. Die tijd die zo alles bepalend was, waarin er zoveel gebeurde en tegelijkertijd was het zoals het hoorde te zijn. Van de ene op de andere dag was een gewone dag een dag geworden die me voor de rest van mijn leven zou tekenen. Een tijd van contrasten en uitersten. Op die dag werd er voorgoed korte metten gemaakt met mijn onbevangenheid. Dat wat mijn beste vriendin me met liefde gaf, werd me bruut afgenomen. Het kwam nooit meer terug. Na haar dood werd niets meer hetzelfde.

Daarmee is oktober een maand van uitersten voor mij. Het herinnert mij aan die onbevangen tijd maar ook aan hoe abrupt daar een einde aan kwam.

Afb015

Advertenties

Monsters

Keer op keer word je verteld dat wat je voelt niet ok is en niet door de beugel kan. Het is onnatuurlijk en je moet geholpen worden. Wat nou als het jouw grootste hulp is om alleen maar gehoord te worden en erkend te worden in wat jij voelt en ervaart? Wat nou als het al voldoende is om te horen dat het ok is om te voelen wat je voelt. Ja, het is eng en ja, die gevoelens kent de doorsnee mens waarschijnlijk niet. Maar het is voor jou de werkelijkheid. En juist daarom verdient het misschien nog wel veel meer aandacht en souplesse!
Je grootste kwetsbaarheid probeer jij te delen en uit te leggen. Maar het valt niet te snappen en het valt niet te begrijpen. Het is niet te vatten dat jij de mooie dingen in het leven niet (meer) mooi vindt of dat het je niet lukt je blij en- of gelukkig te voelen. Sterker nog, je weet niet eens wat dat is of wat dat betekent. Momenten van geluk en plezier ken je wel. Maar dat is nooit statisch. Dat op zich is al verdrietig genoeg. En alleen al dat gegeven zal voor de nodige worstelingen zorgen. Worstelingen die voor jezelf naar alle waarschijnlijk al moeilijk te bevatten en te doorgronden zijn.

Alsof dat nog niet genoeg is, is het helaas vaak zo dat de mensen die jou hierin zouden moeten helpen en begrijpen, dit ook niet kunnen. De  beste psychiaters en de beste psychologen weten zich ook geen raad met het fenomeen het verlangen om te sterven. Deze mensen zijn opgeleid en getraind om mensen verder te helpen in het leven en mensen te genezen. Mensen die door mentale ziekte niet willen of kunnen genezen, daar weet men geen raad mee, daar is geen opleiding voor. Mensen die een wens hebben om te sterven die zijn eng en vormen een bedreiging. Voor je het weet ben je als hulpverlener verwikkeld in een ingewikkelde aanvraag tot euthanasie en dat gaat volledig in tegen ‘de eed van Hippocrates’.
Maar wat gebeurt er als een arts nou eens wel mee gaat in het onderzoeken van de mogelijkheden en het serieus nemen van een patiënt met een dergelijk verlangen? Wat nou als iemand nou eens wordt gehoord in plaats van dat de reddingsboeien tevoorschijn worden getoverd? Wie weet wat voor nieuwe inzichten en openingen dit op zal leveren? Wat nou als ook die gevoelens worden erkend en geaccepteerd en iemand zich hier niet meer tegen hoeft te verzetten? Wat dan? Die verlangens voelen is altijd nog heel anders dan hier ook aan toegeven. Maar ik kan me zo voorstellen dat deze verlangens slechts gevoed worden door het onbegrip wat hier op rust. Al schijnt de zon nog zo fel, wanneer jij in de schaduw staat, kun je slechts de gloed van die warmte voelen en zul je nooit helemaal omhuld worden door al die warmte en dat licht.

Iemand met een gecompliceerde beenbreuk wordt ook niet naar huis gestuurd omdat ze niet weten hoe ze dit moeten opereren! Die wordt ook niet aan zijn lot overgelaten en zijn breuk wordt ook erkend en bevestigd. Tegen die patiënt wordt ook niet verteld dat zijn breuk geen pijn doet! Waarom gebeurt dit wel met iemand die een breuk in zijn mentale welzijn heeft? Waarom weegt de fysieke gesteldheid zwaarder dan de mentale gesteldheid? Moeten zij beiden niet in balans zijn om in een algehele goede gezondheid te verkeren? En waarom is iemand die niet happy is of, cru gezegd, dood wil, een egoïst? Sinds wanneer is iemand zijn gevoel egoïstisch?! In mijn optiek is gevoel nooit fout! Gevoel is echt, gevoel is puur, gevoel is oprecht en gevoel is het meest kwetsbaarste wat een mens bezit. Daar moet met precisie en beleid mee om worden gesprongen. Verdomme, waarom mag iemand niet dood willen?! Waarom mag iemand dat niet voelen?! En waarom mag iemand dat niet uitspreken?! Luister gewoon eens naar wat iemand te vertellen heeft en wat er daadwerkelijk in iemand zijn hoofd en beleving om gaat. Ook wanneer dit geheel tegenstrijdig is aan jouw beleving en gevoel.

En ja, het is verdorie nogal wat als iemand het heeft over het verlangen naar de dood. Ja, daar mag je van schrikken en ja, daar mag je verdrietig van worden en je mag er vreselijk boos om worden. Want het is niet eerlijk en het is vreselijk schrijnend! Niemand ervaart deze gevoelens voor zijn lol. Iemand heeft deze gevoelens uit wanhoop. En ja, je mag je onmachtig voelen. Dat komt omdat je houdt van iemand. En iemand waarvan je houdt, die wil je koesteren en het liefste heel dicht bij je houden.

Maar is het niet net zo egoïstisch om iemand hier te houden, tegen wil en dank in? Zodat jij je beter voelt en jij iemand niet hoeft te missen? Zodat jij je niet schuldig hoeft te voelen omdat jij het niet tegen kon houden? Zodat jij het rouwproces niet aan hoeft te gaan? Gevoel is in mijn optiek nooit egoïstisch. Jouw gevoel over het verlangen van een ander naar de dood is net zo min egoïstisch als het gevoel en het verlangen van iemand die wel dood wil. Depressie is net zo dodelijk als iedere andere ongeneeslijke ziekte. Want dat is wat depressie is, een ziekte! En ook deze ziekte omhelst ondraaglijke pijn.

7571b7e4c0528435aa248f90296e1c68
Bron illustratie: https://nl.pinterest.com/pin/75576099975867517/

Mijn koppzorgen

‘Koppzorgen’ is nu ruim een maand uit en wat brengt het prachtige dingen teweeg! Eén van die dingen is dat ik in gesprek raak met bekende en minder bekende mensen in mijn omgeving. Open en eerlijk over de herkenning die zij vinden in mijn boek. En dat is waar ik heen wilde! Wat gaaf dat dat nu ook echt gebeurt. Verdrietig te constateren dat de herkenning meer is dan ik van te voren had voorzien. Of nou ja, ergens had ik het eigenlijk wel verwacht. Dus meer verdrietig dat mijn verwachting werkelijkheid lijkt.
Dat houdt dus in dat er heel veel mensen zijn die hun verdriet en worsteling in eenzaamheid dragen. Maar wat doet het goed dat ik hierin in ieder geval binnen mijn eigen kringen al een kleine opening heb weten te bewerkstelligen. Dat is voor mij echt goud waard!
Een andere prachtige bijkomstigheid is de erkenning die mijn vader momenteel ontvangt van verschillende lezers. Erkenning voor zijn aandeel in dit verhaal. Want zonder zijn aandeel, was ik niet waar ik nu stond. Ik word daar intens door geraakt. Want wat heeft deze man een hoop moeten doorstaan en hoe moedig ben je dan als ouder wanneer je ondanks dat, je er onvoorwaardelijk voor je kinderen bent? Ik noem dat met recht een ‘held’  en deze titel en zijn aandeel wordt nu ook door anderen erkend en gezien.

Nou wist ik al dat ik een aardig gesloten dametje was maar nu zie ik door mijn boek hoe gesloten ik in werkelijkheid echt was. Mensen in mijn naaste omgeving waren zich niet bewust wat mijn defensieve houding daadwerkelijk inhield. Een groot deel konden ze wel plaatsen maar een nog groter deel niet. En daar was ik me op deze manier nog niet bewust van. Voor deze mensen viel nu pas echt op zijn plek waar aan dit ten grondslag lag en wat er aan vooraf was gegaan om bij die defensiviteit te komen. Op mijn beurt werd ik ook erkend in een stuk die ik van mezelf verafschuw en tegelijkertijd probeer te omhelzen. Want dat harde stuk van mezelf heeft me jaren lang gedragen. Dat omhelzen wordt op deze manier weer een stukje meer versoepeld. De enige die dit stuk dus nog moet erkennen en accepteren…dat ben ik zelf. Het is ok dat dit zo was en dat dit zo nu en dan nog steeds zo is. Maar dat is een les die ik me nog volop aan het verwerven ben.

Hier en daar word mijn boek verkocht en dan maakt mijn hart telkens een sprongetje en tegelijkertijd vind ik het vreselijk eng. Weer iemand die een kijkje in mijn ziel zal nemen maar ook iemand die misschien wel herkenning vindt en door mijn verhaal een openingetje vindt om er toch over te praten of zich niet meer zo alleen voelt. De reacties en de eerste reviews die ik mag ontvangen doen me goed. Dat geeft me telkens weer die boost dat ik er goed aan deed om ‘koppzorgen’ te schrijven en uit te geven. Iedereen die het heeft gelezen of nog gaat lezen: bedankt! Mede dankzij jullie wordt er een kleine opening gemaakt voor iedereen die in eenzaamheid worstelt met zijn/ haar mentale gezondheid of hier in welke vorm dan ook mee te maken heeft.

– Heb je ‘Koppzorgen’ nog niet gelezen en wil je dat nog? Kijk dan op Koppzorgen

– Ook op de Facebookpagina van Koppzorgen is hij verkrijgbaar via de ‘Shopknop’.

– Op bestelling is hij ook in iedere boekwinkel verkrijgbaar met het ISB-nummer: 978-94-6345-111-6

– Laat hier ook gerust een review achter

– Andere opmerkingen/ vragen/ suggesties? Stuur een e-mail naar koppzorgen@gmail.com

Hieronder twee mooie reviews en twee lezers die me een foto stuurden toen ze ‘Koppzorgen’ ontvingen!

What not to wear to the daycare

‘’Ach kijk dan hoe snoezig haar dat tuinbroekje staat’’, verzucht de mama van het kleine meisje dat zojuist op wordt gehaald. Heel snoezig, en zo lekker praktisch ook op een groep met twaalf kids, is wat er door mijn gedachten raast. Ik kan niet anders dan haar gelijk geven maar daarnaast plaats ik toch ook voorzichtig een kanttekening en leg haar uit dat het niet een heel erg praktisch kledingstuk is voor op de opvang. Terwijl ik haar wangen rood zie kleuren, verontschuldigt ze zich en vertelt me dat ze daar totaal niet bij stil had gestaan!
Zij is echt niet de enige moeder die het schattigheidsgehalte verkiest boven het praktische. Dagelijks maak ik op mijn werk als, pedagogisch medewerkster, manieren van aankleden van kids mee, die verre van lekker praktisch zijn. Dubbele rompertjes, goed voor het geduld en de fijne motoriek van de pedagogisch medewerkster? Een andere motivatie kan ik mij namelijk niet indenken. Of een broekje en daaronder een maillotje en over de voetjes nog een paar extra sokjes, aangevuld met slofjes. Het is per slot van rekening nog maar lente. Daar zitten nog erg frisse dagen tussen. Dus ja…beter teveel, dan te weinig.

En dan de meisjes die tegen de vier jaar aan lopen met van die prachtige rokjes. Wij verschonen deze kindjes terwijl zij staan. Zo’n rottig rokje doet dan meer fout dan goed! Of wat dacht je van een onderbroek onder de romper? Jup…ook dat komt wel eens voor. Of andersom: een onderbroek over de romper. Wat in dit genre ook wel eens voor komt: Kindjes die net zindelijk worden, geen reserve kleertjes mee geven of een broek aantrekken met een veter, een stugge rits die aan het einde van zijn latijn verkeert en een lastige knoop in plaats van een drukknoop. Je kunt je indenken hoeveel ongelukjes dat op een dag oplevert. Want kind wil alles zelf doen! En de verbazing is dan ook nog vaak groot wanneer deze kindjes weer op worden gehaald. Want thuis gaat het zo goed met naar de w.c. gaan! Thuis, waar kindlief niet in gezelschap is van elf andere kids. Juist.

Naar buiten gaan is vaak ook al zo’n feest. Probeer twaalf kinderen maar eens van die hippe ‘Allstars’ gympen aan te wurmen die eigenlijk al een maat te klein zijn. Of twee…. En waarom zou je de veters van de schoenen van je kindje los maken, wanneer je bij binnenkomst de schoentjes uittrekt?

Nog zo’n pareltje: kinderen die gebracht worden zonder romper of onderbroekje. Dolle pret wanneer zo’n kind een dikke drol fabriceert. De pret wordt nog eens in tienvoud versterkt wanneer kindlief besloot zijn luier lekker in zijn slaap vol te kleien. In dat laatste geval blijft de schade niet altijd alleen maar beperkt tot zijn kleertjes. Ik zal je de details besparen.

Twee verschillende sokken aantrekken is blijkbaar ook helemaal een hype. Wel handig dit ook even aan de leidster te vermelden. Want wij zoeken ons een breuk naar het andere sokje wanneer kind zijn andere sokje uit had getrokken en ergens op de groep heeft gedeponeerd. Sowieso zijn sokjes een ware crime. Ik zou het bijna een plaag noemen. Op sokken rusten bij voorbaat al een vloek. Ook als een kind wel twee dezelfde aan heeft. Ze raken al-tijd zoek. Iedere dag hebben we er een dagtaak aan om alle kindjes weer met beide sokjes naar huis te laten gaan aan het einde van de dag.

Dan zijn er nog die meisjes-meisjes. Zij worden altijd voorzien van de leukste en schattigste frutsels en/ of accessoires. Dan heb ik het over inie minie knipjes die er om vragen om uit die haartjes te worden getrokken en ergens op de groep rond te laten slingeren om vervolgens een baby te prikkelen dit interessante object eens in zijn mond te stoppen. Om nog maar te zwijgen over de elastiekjes die om polsjes verdwijnen en die über leuke armbandjes en/ of kettinkjes die er gewoon om vragen stuk te gaan, zodat alle kraaltjes her en der over de groep heen worden gestrooid en die lonken naar de rondkruipende en rondscharrelende baby’s.

De onzekerheid of de besluiteloosheid van de papa’s en mama’s druipt vaak van dit soort creaties af. Dat maakt het voor ons dan ook altijd wel aandoenlijk. Een tuinbroekje is mega schattig. Ook ik kan de kindjes omhult in zo’n broekje wel opvreten. Maar als ik kind 1 met een schattig tuinbroekje aan ga verschonen, kind 2 zojuist zijn speldje is verloren en kind 3 dit dingetje zojuist vindt en er praktisch in stikt terwijl kind 4 zonder romper zijn luier vol pruttelt….dan kun je je vast wel voorstellen dat het schattigheidsgehalte het af legt tegen het praktische!

101046_girls_1

Hoe ‘Koppzorgen’ tot stand kwam

Daar is hij dan: ‘Koppzorgen’! Mijn eigen boek! Dat wat al jaren een diepgewortelde wens van mij is, dat is nu werkelijkheid geworden. Tijden lang wist ik gewoon niet hoe ik het vorm wilde geven. Na het overlijden van mama heb ik veel geschreven. Een prachtig en rauw document. Of moet ik zeggen ‘rouw document’? Voor mij een duidelijk geheel omdat ik precies herken waar ik toen doorheen ging en waar ik toen stond in mijn proces. Ik besloot het anoniem in blogvorm te delen. Dat voelde eng maar ook goed. Ik kreeg er mooie en verhelderende reacties op. Er waren mensen die er herkenning in vonden en het fijn vonden dat ik dit deelde. Dat was mooi en dat deed goed. Maar de blogs vormden voor mijn gevoel geen geheel. Het waren slechts fragmenten en het was niet compleet. Door het plaatsen van de blogs en de reacties die ik kreeg, begon het voor mij wel langzaam aan duidelijk te worden welke richting ik op wilde.
Mijn verhaal moest compleet worden en ik vond het belangrijk dat ik een bijdrage kon leveren in een stukje herkenbaarheid voor anderen. Nog mooier zou het zijn wanneer psychische kwetsbaarheid, depressie en zelfdoding ‘makkelijker’ bespreekbaar zouden worden door mijn verhaal. Al was het een kleine springplank naar de weg daarnaartoe…hoe mooi zou dat zijn?! Dat werd mijn missie en dat werd mijn onverwoestbare motivatie.
Dus ik ging schrijven. En dat ging zo vloeiend en zo natuurlijk dat ik niet meer stopte. Ik ging er totaal in op en voerde weer helemaal terug naar toen. Wat ging ik diep en wat was het soms pijnlijk en verdrietig. Er kwamen weer vergeten herinneringen boven die weer heel levendig werden. Mama kwam weer even tot leven, mijn worsteling werd weer even tastbaar, mama haar worsteling werd weer even tastbaar. Het slokte me helemaal op. Details werden weer tastbaar. En zo werd ook mijn verhaal steeds concreter en levend. Een magisch proces die veel met mij deed.

Het is een eerlijk verhaal geworden. Een verhaal waarin pijnlijk naar voren komt hoe het psychische ziek zijn van mijn moeder, ook mijn karakter voor lange tijd heeft gevormd.  Ik was bij vlagen een jonge vrouw, die ik helemaal niet wilde zijn. Eigenschappen als fel, verdedigend en bot waren hier onderdeel van. Aspecten die er voor zorgden dat ik niet altijd een fijne en warme persoonlijkheid was. Nog steeds aspecten die in bepaalde situaties in mij worden getriggerd. En wat heb ik me daar verdrietig om gevoeld en wat was het pijnlijk om die eigenschappen weer onder ogen te komen en deze in mijn verhaal te schetsen. Maar zo was het.

Psychisch ziek zijn kan net zo dodelijk zijn als een ongeneeslijke ziekte. Alleen is psychisch ziek zijn niet altijd zichtbaar. Wanneer iemand een lichamelijke ziekte onder de leden heeft, dan is hier veelal een behandelplan voor. Er is uitzicht en behandeling. Als je een been hebt gebroken dan is het duidelijk welke stappen er dan ondernomen dienen te worden om tot genezing te komen. Hoe zit dit dan met iemand die ‘geestelijke gebroken’ is? Dit ligt veel complexer en is veel minder eenduidiger. Dat maakt dat het vaak zo ongrijpbaar is.
De eerste exemplaren van ‘Koppzorgen’ zijn besteld. En wat maakte mijn hart daar een sprongetje van! Mijn verhaal gaat een stukje de wijde wereld in. En dat vind ik ook vreselijk eng. Dat wat ik altijd zo dicht bij me heb gehouden, treedt nu naar buiten. Mijn kwetsbaarheid wordt zichtbaar. Ja, dat is eng! De eerste reacties heb ik inmiddels gehad en dat deed me dan weer heel erg goed. Mijn verhaal wordt gewaardeerd en op mijn beurt zie ik het als een heel groot compliment dat men mijn verhaal wil lezen. Aan allen die het heeft gelezen: dank je wel!

Aan allen die het nog willen lezen, hier is ‘Koppzorgen’ verkrijgbaar:  koppzorgen

koppzorgenkaft